عليه الحدّ مع تحقق المغفرة . وينبغي لكل مسلم مؤمن باللَّه وبما أنزله ان يصدق الله تعالى في قوله : « لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ » ، ويعتقد في جميع ما يصدر من اهل البيت ، ان الله قد عفا عنهم فيه وقد شهد بتطهيره وذهاب الرجس عنه ، لا به عمل عملوه ولا بخير قدموه ، بل سابق عناية من الله بهم وذلك فضل الله يؤتيه من يشاء « [ 1 ] . شيخ أكبر در اين مقام مىفرمايد به واسطهء شرافت نبى ، يعنى حضرت محمد ، خداوند اهل بيت را از معاصى تطهير نموده است ، در اينجا به كلام او مىتوان اشكال نمود كه اهل بيت چون داراى مقام ولايت كليّه ومحبوب حق در عنايت اولى و صورت تعين در حق در مقام تجلى به اسم الله ذاتى است و داراى مقام عصمت وولايتاند وجهت ولايت آنها موهوبى است ، نه كسبى و حق را به چشم قلب مشاهده مىنمايند و به مقام حق اليقين وعين اليقين رسيده اند ، قهرا داراى مقام عصمت ومصون از معصيتند و اين مقام به نص صريح متواتر از طرق عامه وخاصّه ، اختصاص به مولى الموالى ، على وسيدة النساء والرجال ، فاطمهء زهرا و امام حسن و سيد الشهدا امام حسين دارد وشامل ائمهء معصومين از صلب حسين نيز مىشود كه مهدى موعود آخرين فرد از اولياى محمديين مىباشد . معناى عصمت نيز در انبيا واولياى محمديين اين نيست كه اگر العياذ باللَّه مرتكب كبائر وصغائر شوند ، به حسب صورت عاصى و به حسب باطن مطيع باشند ، لذا صدور ترك اولى از آنان موجب انحطاط مقام وابتلاى به غضب الهى مىباشد . اما شرفاى از سادات ، از بطن فاطمه وصلب على ، مانند ساير مسلمين اگر مصدر عصيان وكفر شوند ، مسلما معاقب خواهند بود ، چه آن كه عذاب حق ناشى از تشفي قلب نيست ، بلكه مبدأ ثواب وعقاب در نفوس ، امرى داخلى است ونفوس شريره اعم از سياه حبشى و سيد قرشى بالذات جلب عقاب مىنمايد ، چون عالم آخرت دار علل اتفاقيه نمىباشد ومسأله شفاعت نيز به امرى داخلى ومتمكن در نفوس مستحق شفاعت راجع مىشود ، چه آن كه حب به صاحب شريعت وعشق به عترت واولياى محمديين ، مانند اصل توحيد ، موجب جذب

--> [ 1 ] ج 1 ، ص 196 .